ตอนที่ 17 เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้เด็ก

ขอบฟ้าเพิ่งปรากฏแสงขาวยามรุ่งสาง บ้านเดิมตระกูลลู่ข้าง ๆ ยังคงมีปราณมรณะปกคลุม ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงครางสักแอะ

ซูเหมียนเยวี่ยไม่ได้นอนตลอดหนึ่งคืน ทว่ากลับมีจิตวิญญาณกระปรี้กระเปร่า

เธอจุดไฟในเตาจนลุกโชน ในกระทะเหล็กเคี่ยวโจ๊กข้าวโพดจนข้นเหนียวส่งกลิ่นหอมฟุ้ง หม้อใบเล็กด้านข้างก็กำลังต้มไข่ต้มน้ำเปล่าสิบกว่าฟองจนเดือดปุด ๆ

“แม่ หอมจังเลย……”

อู่เป่าขยี้ตาพลางคลานลุกขึ้นมาจากเตียงเตา จมูกน้อย ๆ สูดดมสุดแรง น้ำลายแทบจะไหลย้อย

เด็กคนอื่น ๆ ก็ทยอยตื่นขึ้นมาเช่นกัน พอมองดูไข่ไก่ที่กลิ้งไปมาอยู่ในหม้อ ดวงตาก็พากันเบิกค้าง

นี่เป็นความฟุ่มเฟือยที่เมื่อก่อนแม้แต่จะคิดก็ยังไม่กล้าคิด

“ไปล้างหน้ากันให้หมด ล้างให้สะอาดถึงจะได้กินข้าว” ซูเหมียนเยวี่ยตักโจ๊กข้าวโพดชามใหญ่ให้เด็กทุกคน จากนั้นก็ปอกไข่ไก่อุ่น ๆ ใส่ลงไปคนละฟอง “กินให้อิ่ม เดี๋ยวแม่จะพานายเข้าเมือง!”

“เข้าเมือง!”