ตอนที่ 18 สืบข่าวคราว

“แม่ คนคนนั้นมีอะไรแปลก ๆ”

ซูเหมียนเยวี่ยย่อตัวลง วางข้าวของพะรุงพะรังลงชั่วคราว ดึงอู่เป่าเข้ามาตรงหน้าตัวเอง แล้วกดเสียงต่ำลงอย่างยิ่ง “แปลกยังไง”

มือเล็ก ๆ ของอู่เป่ากำลูกอมนมกระต่ายขาวเม็ดนั้นไว้แน่น จนมุมของกระดาษห่อลูกอมแทบจะถูกเธอบี้จนแหลก

เธอขมวดคิ้วเล็ก ๆ พยายามเรียบเรียงคำพูด “หนูไม่รู้... รู้สึกแค่ว่าบนตัวเขามีอะไรบางอย่างที่ทำให้หนูอยากวิ่งหนี”

สัญชาตญาณแสวงประโยชน์หลีกเลี่ยงภัย นี่คือพรสวรรค์ของอู่เป่า!

ใจของซูเหมียนเยวี่ยจมดิ่งลง เธอรีบลุกขึ้นยืน สายตาราวกับสายฟ้า กวาดมองฝูงชนที่ขวักไขว่รอบตัวอย่างรวดเร็ว บนถนนผู้คนสัญจรไปมา เสียงร้องขายของกับเสียงกระดิ่งรถจักรยานปะปนกันมั่วไปหมดจนแยกไม่ออกเลยว่าใครเป็นใคร

ผู้ชายขาเป๋คนนั้น ได้หายลับไปในคลื่นฝูงชนโดยสิ้นเชิงแล้ว