เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความรู้สึกตกค้างจากบทสนทนาในแดนดวงจิตวิญญาณยังไม่ทันจางหาย ภายในห้องบำเพ็ญสมาธิ อิ๋งโยวกำลังจะส่งข้อความเรียกประชุมเหล่าผู้มีอำนาจระดับแกนกลาง เพื่อหารือเกี่ยวกับ ‘วิธีซ่อมสวรรค์’ อันโหดร้ายนั้น
ทันใดนั้น ประตูโถงก็ถูกผลักเปิดออกด้วยพลังสายหนึ่งที่สงบนิ่ง แต่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ฉู่เจี้ยนหนานยืนอยู่ด้านนอกประตู
เขายังคงสวมอาภรณ์นักพรตเรียบง่าย เส้นผมยาวถูกรวบไว้อย่างลวก ๆ ด้วยปิ่นไม้ ที่เอวห้อยกระบี่โบราณเล่มหนึ่งซึ่งดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ ใบหน้าประ
“เจี้ยนหนาน?” อิ๋งโยวลุกขึ้นยืน หัวใจพลันหนักอึ้ง
ฉู่เจี้ยนหนานก้าวเข้ามาในโถง สายตาจับจ้องไปยังอิ๋งโยว รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งลึกขึ้นเล็กน้อย แฝงด้วยความหยอกเย้าและอารมณ์ซับซ้อนบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
“พี่น้อง” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ใช้ภาษาฮว่าซย่าที่บริสุทธิ์และเป็นธรรมชาติที่สุด ไม่ใช่ภาษากลางของโลกแห่งนี้ “เราสองคนต่างก็มาจากดาวคราม เป็นคนหัวเซี่ยเหมือนกัน วาสนานี่มันช่างมหัศจรรย์จนพูดไม่ออกจริง ๆ”
อิ๋งโยวขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเขาอย่างพินิจ
“น่าเสียดายที่ตอนอยู่บนดาวโลก ฉันก็เป็นนักพรตเต๋าคนหนึ่ง เติบโตมาในอารามเต๋าตั้งแต่เด็ก อาจารย์ของฉันเป็นตาแก่ไม่ได้เรื่อง นอกจากสอนให้ฉันทำวัตรเช้าเย็น วาดยันต์และท่องคาถาแล้ว สิ่งที่สอนมากที่สุดมีอยู่ประโยคเดียว ‘มีแค้นต้องชำระ อย่าเก็บมาบั่นทอนตัวเอง’ ฮ่า ๆ ฟังดูหยาบคายแต่ก็มีเหตุผลดีเหมือนกัน และมันก็กลายเป็นหลักในการใช้ชีวิตของฉันนับแต่นั้นมา”