เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ส่วนลึกของเมืองหยางเฉิง ใต้แท่นเก้าหม้อสำริด
อิ๋งโยวเพิ่งเสร็จสิ้นการหารือลับกับเหล่าอริยะ เขาเดินเข้าไปในห้องบำเพ็ญสมาธิที่จัดเตรียมไว้สำหรับการปิดด่านเพียงลำพัง เสียงเข่นฆ่าจากแนวหน้าสงครามอริยะถูกแยกกั้นด้วยข้อจำกัดนับชั้น แต่ความอึดอัดหนักอึ้งที่ปกคลุมทั่วสวรรค์หมื่นโลกกลับยังคงติดตามดุจเงาตามตัว แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของพื้นที่
เขานั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่ง กำลังเตรียมปรับลมหายใจเพื่อฟื้นฟูรากฐานขุมอำนาจต้นกำเนิดที่แทบเหือดแห้งไปเพราะการอัญเชิญเซี่ยงอวี่ ทันใดนั้น—
ณ ส่วนลึกที่สุดของจื่อฝู่ ‘ระบบบ่มเพาะจักรพรรดิมนุษย์’ ที่เงียบงันมาเนิ่นนานพลันตื่นขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ
มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนเชิงกลไกอย่างที่เคยเป็น และไม่ใช่การเปิดหน้าจออันเย็นชา
หากแต่เป็นเจตจำนงสายหนึ่งที่อบอุ่น ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน ราวกับแบกรับกาลเวลาอันยาวนานและความรู้สึกผิดเอาไว้ ส่งเสียงขึ้นโดยตรงภายในส่วนลึกของดวงจิตวิญญาณเขา
[เจ้าของระบบ... ไม่สิ อิ๋งโยว]
เสียงนั้นช่างคุ้นเคย แต่ขณะเดียวกันก็แปลกหน้าอย่างยิ่ง สิ่งที่คุ้นเคยคือมันอยู่เคียงข้างเขามาตลอดช่วงเวลาอันยาวนาน ตั้งแต่โลกพันน้อยฝู่หยุ่นจนมาถึงโลกเซียนในวันนี้ ส่วนสิ่งที่แปลกหน้าคือความรู้สึกอันมีชีวิตชีวา ซึ่งไม่เคยปรากฏในน้ำเสียงนี้มาก่อน
จิตใจของอิ๋งโยวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก เพียงตอบกลับในใจด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ระบบ? ในที่สุดนายก็ตื่นแล้ว”