เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แดนตะวันตกสุดแห่งดินแดนสวรรค์ฝูเหยา นครหลวงเก่าของราชสำนักเซียนเย่าเทียน
เดิมทีที่นี่ควรเป็นทัศนียภาพอันรุ่งโรจน์ของการตั้งราชสำนักอริยะ ปราณม่วงมาจากบูรพา ทว่าในยามนี้ ทั่วทั้ง “นครเทพเย่ากวง” กลับถูกม่านหมอกสีเทาประหลาดปกคลุม หมอกไม่จางไม่จับตัว ไหลรินช้า ๆ ดุจสิ่งมีชีวิตอยู่ระหว่างหมู่วังและหอเรือน กัดกร่อนมหาค่ายกลดวงดาวอันเจิดจรัสในอดีตจนด่างพร้อยหม่นแสง
ลึกเข้าไปในนครหลวง “โถงวิญญาณบรรพชน” ที่เดิมทีประดิษฐานป้ายวิญญาณของจักรพรรดิเซียนทุกยุคสมัย ในเวลานี้ประตูปิดสนิท
ภายในโถงไร้แสงตะเกียง
มีเพียงร่างเงาสี่ร่างที่มีรูปลักษณ์ต่างกันและแผ่กลิ่นอายที่ไม่ใช่ของโลกนี้ นั่งล้อมโต๊ะกลมที่สลักขึ้นจากเศษซากดวงดาว
บนผิวโต๊ะสลักแผนที่ดาวสวรรค์หมื่นโลก เวลานี้กำลังหมุนเวียนช้า ๆ สะท้อนเค้าโครงของหกดินแดนสวรรค์—
ดินแดนสวรรค์เสวียนเยวียนตะวันตก แสงพุทธะถักทอกับธรรมวิเศษ แบ่งแยกดินแดนกันชัดเจน
ดินแดนสวรรค์เหยากวงแดนใต้ ธงศึกประจันหน้ากับภาพฉากคำทำนาย คลื่นใต้น้ำโหมซัดรุนแรง
แดนสวรรค์หลิงเซียวเหนือ ข่ายใยระเบียบแน่นหนาดุจม่านเหล็ก
ดินแดนสวรรค์ฝูเหยาแดนตะวันออก วาสนาอริยะพิสุทธิ์ที่ถือกำเนิดใหม่กำลังยื้อยุดกับวาสนาชะตาสีเทาดำอันดื้อดึง...