เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันที่เก้านับตั้งแต่ต้าซย่าตั้งราชบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์
ฟ้ายังไม่ทันสาง บนหอประตูเมืองพิทักษ์ขุนเขาแห่งกำแพงยาวแดนเหนือ เย่ว์เฟยก็ยืนตระหง่าน มือกุมกระบี่อยู่แล้ว
พลังชะตาราชอาณาจักรขาวบริสุทธิ์แผ่ปกคลุมกำแพงเมืองที่ทอดยาวคดเคี้ยวหมื่นลี้ดุจม่านหมอกบาง ๆ ท่ามกลางแสงรุ่งอรุณเปล่งประกายดุจหยกเนื้อดี
เบื้องหลัง เงาอักษรสี่คำ ‘ภักดีต่อชาติสุดใจ’ ยิ่งชัดเจนเป็นรูปธรรมขึ้นภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังชะตาแผ่นดิน ทั้งยังแฝงเสียงสะท้อนประสานกับดวงจิตมังกรกำแพงหมื่นลี้อย่างเลือนราง
“ท่านอ๋องเอ้อ” จางเซี่ยน รองแม่ทัพสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนลดเสียงลงกล่าว “หน่วยสอดแนมรายงานว่า ห่างจากทุ่งเพลิงแดงไปทางตะวันตกสามพันลี้ ปรากฏธงของราชสำนักศักดิ์สิทธิ์เย่าเทียน”
เย่ว์เฟยไม่เปลี่ยนสีหน้า “มีจำนวนเท่าใด?”
“กองหน้า หนึ่งแสน ล้วนเป็นกองทัพกัดกร่อนจิตเทวะ” น้ำเสียงของจางเซี่ยนหนักอึ้งขึ้น “ทหารเหล่านั้น...สภาพผิดปกติ”
“ผิดปกติอย่างไร?”
“หน่วยสอดแนมใช้กระจกส่องเร้นลึกสังเกตการณ์จากระยะไกล พบว่าภายใต้เกราะมีลวดลายสีเทาดำแผ่กระจายไปตามเนื้อหนัง ดวงตาว่างเปล่า แต่การเคลื่อนไหวกลับรวดเร็วและเป็นระเบียบผิดธรรมดา ดูไม่เหมือนคนมีชีวิต”
ในที่สุดเย่ว์เฟยก็หันกลับมา คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย