เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันที่เก้า เดือนเก้า ท้องฟ้าสูงโปร่ง เมฆกว้างไกล
อารามบรรพชนแห่งเมืองหยางเฉิงมิได้มีรูปแบบเช่นในอดีตอีกต่อไปแล้ว
แท่นบูชาทรงกลมสามชั้นสร้างขึ้นจากหยกขาว แต่ละชั้นสูงเก้าจั้ง สื่อถึงความหมายแห่งเลขเก้าซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของจอมสรรพสิ่ง ฐานแท่นสลักภาพภูเขาแม่น้ำแห่งเก้าโจวโดยรอบ ส่วนผนังแท่นสลักภาพนูนต่ำแสดงวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของราษฎรนับหมื่น
ส่วนยอดแท่นมีความกว้างยาวเก้าจั้งเก้าฉื่อ ตรงกลางตั้งหม้อสำริดยักษ์สีม่วงใบหนึ่ง บนตัวหม้อสลักอักษรโบราณสี่คำว่า ‘ต้าเซี่ยเจริญนิรันดร์’
ยามเหม่าเพิ่งเริ่มต้น ท้องฟ้ายังไม่สว่าง
ทว่าภายในและภายนอกเมืองหยางเฉิงกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนราวกับขุนเขาและมหาสมุทร
สองข้างทางหลวงหลวงยาวสามสิบลี้ ตั้งแต่ประตูหลักของนครหลวงไปจนถึงแท่นเก้าหม้อสำริด มีผู้คนยืนเรียงรายจนมืดฟ้ามัวดิน
มีชาวบ้านที่ประคองผู้เฒ่าจูงเด็กเล็ก มีทหารสวมเกราะถืออาวุธ มีบัณฑิตสวมอาภรณ์สีเขียวและผ้าโพกศีรษะ แม้แต่เผ่าอสูรและเผ่าหมานที่แปลงกายเป็นมนุษย์แล้ว ก็ยังยืนอย่างเป็นระเบียบอยู่รอบนอกฝูงชน
ไม่มีผู้ใดส่งเสียงเอะอะ มีเพียงเสียงร้องไห้ที่พยายามสะกดกลั้นของเด็กเล็กดังขึ้นเป็นครั้งคราว ก่อนจะถูกบิดามารดาปลอบโยนด้วยเสียงแผ่วเบา
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปยังทิศทางของนครหลวง