เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท้องฟ้าเหนือเมืองหยางเฉิงเริ่มเปลี่ยนแปลงขึ้นในยามเที่ยงสามเค่อ
ตอนแรกมีเพียงกลุ่มเมฆสีม่วงบางเบาไม่กี่สายลอยมาจากขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ดูราวกับเส้นไหมพลิ้วไหว เมื่อตัดกับม่านฟ้าสีครามก็ยิ่งดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง เจ้าหน้าที่ประจำการของสำนักโหรหลวงลั่นระฆังเตือนภัยทันที ทว่าไม่ใช่สัญญาณเตือนข้าศึก แต่เป็น ‘การเตือนภัยปรากฏการณ์ฟ้า’ ในระดับสูงสุด
เสียงระฆังเก้าครั้งดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมือง
“ปราณม่วงมาจากบูรพา... ไม่สิ นี่ไม่ใช่ลางมงคล!” กัวผู่ หัวหน้าสำนักโหรหลวง โยนวงล้อดาราในมือลงแล้วพุ่งไปยังขอบแท่นชมดาว จับจ้องกลุ่มเมฆที่หนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่วางตา “ในปราณม่วงมีสีทองซ่อนอยู่ ในสีทองยังมีสีดำแฝงอยู่ นี่คือลางบอกเหตุของภัยทวนสามภาวะ! มีคนกำลังทะลวงสู่ระดับเซียนสวรรค์ แถมยังเป็นผู้ฝืนลิขิตสวรรค์ที่บำเพ็ญสามมรรคพร้อม จนล่วงเกินข้อห้ามแห่งสวรรค์!”
บำเพ็ญสามมรรคพร้อม
ในเมืองหยางเฉิง มีเพียงคนเดียวที่ตรงตามเงื่อนไขนี้
ส่วนลึกภายในตำหนักเฉินเฉียน ในห้องลับแห่งหนึ่ง
อิ๋งโยวนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้อง ลมหายใจและพลังปราณรอบกายขึ้นลงไม่แน่นอนราวกับกระแสน้ำขึ้นน้ำลง เหนือศีรษะมีเมล็ดมรรคมายาสามเมล็ดลอยอยู่ เมล็ดหนึ่งมีสีเหลืองเข้ม แผ่บารมีแห่งจักรพรรดิ นั่นคือมรรคจักรพรรดิ อีกเมล็ดมีสีขาวนวล แผ่พลังคำอธิษฐานของสรรพชีวิต นั่นคือวิถีมนุษย์ ส่วนเมล็ดสุดท้ายมีสีทองอ่อน เปล่งกลิ่นอายบริสุทธิ์ของเซียน นั่นคือมรรคเซียน