เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รุ่งเช้าที่ด่านพิทักษ์เหนือเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงลูกศรแหวกอากาศ
เมื่อแสงแรกฉีกม่านฟ้าสีโลหิต เขตกันชนห่างจากด่านสามร้อยจั้งมีศพนอนอยู่สามสิบเจ็ดศพแล้ว ได้แก่ทหารลาดตระเวนต้าซย่าสิบเก้านายและยามลับองครักษ์แสงดาวสิบแปดนาย ทั้งสองฝ่ายต่างส่งสายสอดแนมชั้นยอดออกมาในห้วงเวลามืดมิดที่สุดก่อนรุ่งสาง ก่อนจะตายตกตามกันภายใต้แสงอรุณ
การปะทะเช่นนี้กลายเป็นเรื่องปกติตลอดยี่สิบวันที่ผ่านมา
“หามลงไป บันทึกความดีความชอบทางทหาร” นายกองร้อยเวรยามกล่าวเสียงแหบ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด หลังเชิงเทินกำแพงด้านหลังเขา ทหารใหม่กลุ่มหนึ่งกำหน้าไม้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นชายหนุ่มที่ถูกเกณฑ์มาจากเมืองหยางเฉิงและเมืองอำเภอใกล้เคียง เมื่อยี่สิบวันก่อนยังเป็นชาวนาที่ไถนาและลูกมือในโรงงาน บัดนี้กลับต้องเผชิญความเป็นความตายโดยตรง
“กลัวหรือไม่” นายกองร้อยหันไปถาม
เด็กหนุ่มที่ดูอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปีริมฝีปากสั่น แต่ส่ายหน้าแรง ๆ “ไม่...ไม่กลัว!”
“โกหก” นายกองร้อยฉีกยิ้ม เผยเหงือกที่ฟันหน้าหายไปหนึ่งซี่ “ตอนพ่อนี่ลงสนามรบครั้งแรก ฉี่ราดกางเกง แต่ตอนนี้...” เขาตบไหล่เด็กหนุ่ม “ดูสิว่าพ่อนี่เคยกลัวใคร”
ขณะกำลังพูด เสียงแตรทุ้มต่ำพลันดังขึ้นนอกด่าน
การบุกระลอกใหม่ซึ่งประกอบด้วยทหารที่เหลือของกองทัพเพลิงแดงกับองครักษ์แสงดาวเริ่มต้นขึ้นแล้ว
“ศัตรูบุก!”