เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถ้าถ่านจากทะเลดาราเมฆสั่งสมยังไม่ทันมอดดับ สงครามไร้ควันดินปืนอีกสมรภูมิก็แผ่ขยายอย่างเงียบงันตามโรงน้ำชาและสุราในเมืองหยางเฉิง
ห้องรับรองชั้นบนสุดของหอชมสมุทรอบอวลด้วยควันกำยาน
จางอี๋นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะไม้จันทน์ม่วง ปลายนิ้วเคาะขอบถ้วยชาเป็นจังหวะกังวานชัด เบื้องหน้าเขาคือผู้บำเพ็ญในอาภรณ์นักพรตหลากสีสามคน ได้แก่ มู่หยุนโจว ผู้อาวุโสฝ่ายต่างแดนแห่งสำนักหลิวหลี จ้าวอู๋เหวย ผู้อาวุโสฝ่ายกิจการแห่งสำนักเทียนจี และนักพรตเมฆแดง รองเจ้าสำนักแห่งสำนักตานเสีย
ทั้งสามสำนักเป็นฝ่ายเป็นกลางเพียงไม่กี่แห่งในบรรดานิกายเซียนสามสิบหกแห่งที่ยังไม่ประกาศจุดยืนเข้าร่วมสงครามอย่างชัดเจน
“สหายร่วมมรรคทั้งสาม เชิญดื่มชา” จางอี๋ยกมือเชื้อเชิญด้วยท่าทีสุขุม “ชานี้เก็บจากขุนเขาเมฆหมอกแห่งดินแดนใต้ของต้าซย่า ผ่านการคั่วอ่อนด้วยเพลิงสมาธิแท้แล้วชงด้วยน้ำค้างยามเช้า ช่วยให้จิตสงบและมีสมาธิได้ดีที่สุด”
มู่หยุนโจวจิบหนึ่งคำแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “ชาเป็นชาชั้นดี เพียงแต่ยามนี้ดินแดนสวรรค์ฝูเหยามีไฟสงครามลุกโชนทั่วหล้า ต่อให้ชาดีเพียงใด เมื่อดื่มแล้วก็ยากหลีกหนีความร้อนรน”
“คำกล่าวของผู้อาวุโสมู่คลาดเคลื่อนแล้ว” จางอี๋หัวเราะเบา ๆ “เพราะไฟสงครามลุกโชนทั่วหล้า จึงยิ่งต้องสงบใจดื่มชา ถึงจะมองออกว่าไฟใดควรปล่อยให้ลุก ไฟใดควรดับเสีย”
จ้าวอู๋เหวยเงยหน้าขึ้น “คำพูดนี้ของท่านจางหมายความว่าอย่างไร”
จางอี๋ไม่ตอบ เขาหยิบแผ่นหยกสารชิ้นหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แล้วดันไปกลางโต๊ะเบา ๆ