เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมืองหยางเฉิง ศาลาอาวุธเทพ
ภายในโพรงขนาดมหึมาที่ขุดเปิดขึ้น ณ ส่วนลึกของสายปฐพี แท่นค่ายกลเงินขาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งร้อยจั้งลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ พื้นผิวแท่นสลักอักขระมิตินับร้อยล้านเส้นที่ซับซ้อนยิ่ง แต่ละเส้นเปล่งประกายสีเงินจาง ๆ วูบไหวสลับสว่างดับประหนึ่งกำลังหายใจ ตรงกลางแท่นค่ายกล ทหารกองทัพเสือเหินสามพันนายยืนนิ่งเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ไร้แม้แต่เสียงกระซิบ ชุดเกราะเงินสะท้อนประกายเย็นเยียบภายใต้แสงเรืองรองของค่ายกล
หลี่จิ้งยืนอยู่ริมแท่นค่ายกล มือประคองกระจกหกกองทัพที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว บนกระจกสะท้อนใบหน้าของทหารทุกนายที่ยืนอยู่บนแท่น แต่ละคนยังหนุ่มแน่น แววตามุ่งมั่น ภายในดวงตาลุกโชนด้วยเจตจำนงต่อสู้อันแทบจะเป็นความศรัทธาอย่างแรงกล้า พวกเขาคือทหารผ่านศึกที่แข็งแกร่งที่สุดของกองทัพเสือเหิน ติดตามเขาทะยานขึ้นมาจากโลกมนุษย์ ผ่านศึกมานับร้อยครั้ง โดยเฉลี่ยแล้วตบะของทุกคนบรรลุถึงระดับหลั่งรู้มรรคระยะสูงสุดแล้ว ส่วนผู้ที่มียศตั้งแต่นายกองร้อยขึ้นไปล้วนเป็นเซียนหงเฉิน
“แม่ทัพ” รองแม่ทัพเดินเข้ามาข้างกายเขาแล้วรายงานเสียงเบา “ยันต์ระเบิดทำลาย จุดตรึงห้วงอวกาศ และยันต์เคลื่อนย้ายระยะสั้นแจกจ่ายครบหมดแล้ว ท่านปรมาจารย์โอวเย่จื่อบอกว่า ค่ายกลเคลื่อนย้ายจะรักษาเส้นทางมิติให้เสถียรได้มากที่สุดเพียงหกชั่วยาม เมื่อครบกำหนดต้องกลับมาทันที”
หลี่จิ้งพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
เขาเงยหน้ามองไปยังทางเข้าแท่นค่ายกล
เงาร่างในชุดขาวร่างหนึ่งกำลังเดินลงมาตามขั้นบันไดหินอย่างเชื่องช้า
ไป๋ฉี่