เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เนินศพเบื้องหน้าหน้าผาตัดมังกรถูกก่อพูนขึ้นใต้ความมืดมิดของม่านฟ้าสีโลหิตตลอดสามวันสามคืน
ซากศพของกองทัพแนวหน้าอัคคีแดงหนึ่งแสนนาย ถูกทหารต้าซย่าที่เหลืออยู่ซ้อนทับและตอกอัดด้วยวิธีดั้งเดิมที่สุด รดราดด้วยวิชาอาคมผนึกแน่นและโลหิตสด ๆ ของเหล่าทหารหาญพิทักษ์ชายแดน ซากศพถูกสุมจนกลายเป็นแท่นทรงกรวยมหึมาสูงร้อยจั้ง ฐานกว้างสามร้อยจั้ง ทั่วทั้งร่างเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ นั่นคือเฉดสีที่ถักทอขึ้นจากคราบเลือดแห้งกรังกับไอสังหารที่ยังไม่จางหาย
บนยอดเนินศพ ปักไว้ด้วยธงรบอัคคีแดงที่ขาดวิ่นหนึ่งคัน
ผืนธงถูกฉีกกระชากไปเกินครึ่ง ส่วนที่เหลือโบกสะบัดเสียงดังสนั่นท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บ ดั่งวิหคชาดที่ดิ้นรนเจียนตาย ข้างคันธงตั้งไว้ด้วยศิลาจารึกสีดำทมิฬสูงสิบจั้ง กว้างสามจั้ง
บนผิวศิลาสลักไว้เพียงห้าอักษร ลายเส้นจารลึกลงไปในเนื้อหิน ทุกขีดเขียนล้วนแผ่ซ่านเจตจำนงสังหารอันเยียบเย็น:
ผู้ใดรุกรานต้าซย่า ต้องตาย
ตัวอักษรทั้งห้านี้ไม่ได้ใช้มีดหรือดาบสลักขึ้น ทว่าใช้ปลายกระบี่สำริดของไป๋ฉี่ ใช้อบไอสังหารแห่งสมรภูมิแทนหมึก และใช้เศษเสี้ยวแห่งกฎมรรคที่หลงเหลือของไท่อี่ที่ล้มตายแทนปลายพู่กัน บรรจง "เขียน" ลงไปทีละขีดทีละเส้น หากผู้บำเพ็ญธรรมดาสบตากับข้อความบนศิลาเกินสามลมหายใจ ย่อมรู้สึกเจ็บแปลบในดวงจิตวิญญาณ ดั่งมีวิญญาณแค้นนับไม่ถ้วนแผดเสียงกรีดร้องโหยหวนข้างใบหู
ชั่วขณะที่เนินศพก่อร่างสมบูรณ์ ท้องฟ้าทั่วทั้งแดนเหนือพลันมืดมิดลง