เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถ้าถ่านของไฟแท้ตะวันยังคงส่งเสียงแผดเผาอยู่กลางอากาศ
อิ๋งโยวยืนถือกระบี่อย่างสงบนิ่ง ปลายกระบี่เสวียนหยวนชี้ลงพื้น เปลวเพลิงสีทองแดงที่ไหลเวียนอยู่บนตัวกระบี่สะท้อนใบหน้าด้านข้างที่มีมุมคมชัดของเขา ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ทว่าความถี่ในการปรากฏและเลือนหายของเงามายาเก้ากระถางรอบกายกลับเผยให้เห็นถึงพลังที่สูญเสียไปจากกระบี่เมื่อครู่ การปะทะกับอัคคีแท้ชะตาชีวิตของเซียนทองไท่อีโดยตรง แม้จะได้รับการเสริมพลังจากชะตาแผ่นดินเก้ากระถาง ก็ไม่ใช่สิ่งที่ร่างเซียนปฐพีจะรับไหวอย่างสบาย ๆ
จอมตะวันเจิดจ้าถอยไปสามก้าว ก่อนจะทรงตัวได้อย่างมั่นคง
เขาก้มมองรอยสีขาวจาง ๆ บนผิวเตาเผาสวรรค์ที่อยู่กลางฝ่ามือ รอยนั้นคือร่องรอยที่กระบี่เสวียนหยวนทิ้งไว้ ต้นกำเนิดไฟแท้ตะวันภายในเตากลับถูกเจตจำนงกระบี่นั้นฟันทำลายไปหนึ่งในพันส่วน
หนึ่งในพันส่วน นับว่าเล็กน้อยจนแทบไม่มีความหมาย
แต่การถูกมดปลวกตัวหนึ่งทำร้าย ถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง
“สมบัติล้ำค่าหลังกำเนิด... วาสนาชะตาแห่งวิถีมนุษย์...” เปลวเพลิงในดวงตาสีทองของจอมตะวันเจิดจ้าพลุ่งพล่าน “มิน่าเล่าถึงกล้าใช้ฐานะดินแดนเซียนเกิดใหม่ท้าทายห้าราชวงศ์ น่าเสียดายที่นายอ่อนแอเกินไป”
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น เตาเผาสวรรค์ลอยสูงขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ตัวเตาไม่ได้ขยายใหญ่ขึ้นอีก แต่กลับยุบตัวเข้าด้านใน ปากเตาหลอมรวมแสงเป็นลูกบอลขนาดเท่ากำปั้น ทว่าขาวเจิดจ้าจนผู้ที่จ้องมองรู้สึกปวดแสบดวงตา นี่คือรูปลักษณ์ที่เป็นรูปธรรมของกฎเกณฑ์ไฟแท้ตะวัน หากระเบิดออกมาเมื่อใด ก็เพ