เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองในเมืองหยางเฉิงยังไม่ทันจางหาย
ยามโหย่วสามเค่อ ดวงอาทิตย์อัสดงย้อมทะเลตะวันออกเป็นสีทองแดง งานเลี้ยงสุราในเมืองเพิ่งเข้าสู่ช่วงครึกครื้นที่สุด ภายในโถงไท่เหอยังคงมีเสียงดนตรีบรรเลง ตัวแทนจากสำนักต่าง ๆ ยกจอกชนกันอย่างสนุกสนาน ราวกับเหตุลอบสังหารเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น
อิ๋งโยวนั่งสง่างามอยู่บนบัลลังก์จักรพรรดิ กำลังดื่มกับมู่ชิงซวงแห่งสำนักหลิวหลี ระหว่างที่ทั้งสองสนทนา หัวข้อค่อย ๆ เปลี่ยนจากการทักทายตามมารยาทไปสู่การกระจายตัวของแหล่งแร่และสำนักค่ายกลในดินแดนสวรรค์ฝูเหยา นี่คือการหยั่งเชิงก่อนเจรจาต่อในอีกสามวันข้างหน้า ต่างฝ่ายต่างกำลังทดสอบขีดจำกัดและความจริงใจของอีกฝ่าย
มู่ชิงซวงถือจอกแก้วผลึก สุราวิเศษในจอกเปล่งประกายดุจแสงจันทร์ “ประมุขแห่งต้าซย่าทราบหรือไม่ว่า มรดกมรรคาค่ายกลสามสายใหญ่แห่งดินแดนสวรรค์ฝูเหยา ได้แก่ ‘ค่ายกลใหญ่เส้นทางดารา’ ของราชสำนักเซียนหลิวกวง ‘ค่ายกลคำนวณรอบฟ้า’ ของสำนักเทียนจี และ ‘ค่ายกลพันมายาแก้วผลึก’ ของสำนักหลิวหลีเรา ต่างก็มีจุดเด่นเป็นของตน หากต้าซย่าสนใจ...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง
พลันมีลำแสงโลหิตเจิดจ้าห้าสายสว่างวาบขึ้นบนขอบฟ้าทางตะวันออก!
ลำแสงเหล่านั้นหนาดุจเสาค้ำฟ้า พุ่งทะยานจากเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น ฉีกกระชากม่านสนธยาและทะลวงตรงสู่ชั้นฟ้าเก้าชั้น ภายในแสงโลหิตปรากฏเงามายารูปหมาป่าแหงนหน้าหอนราง ๆ คลื่นเสียงกวาดข้ามขุนเขาสายน้ำนับหมื่นลี้จนเมืองหยางเฉิงสั่นสะเทือน!
“หอคบเพลิงสัญญาณ...ควันหมาป่าโลหิตห้าสาย!”