เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท้องฟ้าเหนือด่านเจิ้นเยว่ถูกเปลวเพลิงแผดเผามาตลอดทั้งคืนแล้ว
นั่นไม่ใช่แสงอาทิตย์ยามเย็น แต่เป็นภาพนรกที่เกิดจากค่ายกลใหญ่เผาสวรรค์ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด เมฆทั่วรัศมีพันลี้ถูกจุดให้ลุกไหม้ เปลวเพลิงเปลี่ยนจากสีแดงชาดเป็นสีทองหม่น จากนั้นเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดจนน่าสะพรึง อุณหภูมิสูงถึงขั้นที่แม้แต่ห้วงมิติก็เริ่มหลุดลอก เผยให้เห็นรอยแยกความว่างเปล่าสีดำมืดเบื้องล่าง
บนกำแพงด่าน แม้แต่ลมหายใจของเหล่าทหารรักษาการณ์ก็ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ถูกความร้อนแผดเผา
กวนอวี่ยืนพิงดาบอยู่ตรงนั้น คมดาบจันทร์เสี้ยวมังกรเขียวบิ่นไปแล้วสามแห่ง โลหิตเซียนที่เปื้อนอยู่บนตัวดาบยังไม่ทันแห้งสนิทก็ส่งเสียงฉ่าด้วยความร้อนสูง เกราะบริเวณไหล่ซ้ายของเขาแตกละเอียด เผยให้เห็นบาดแผลไฟไหม้ลึกจนถึงกระดูก ซึ่งเกิดจากการปะทะกับขอบเขตของตะวันเพลิงเผาฟ้าเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน
“ยังต้านได้นานแค่ไหน?”
ด้านหลัง จ้าวอวิ๋นกำลังพันแผลทะลุช่องท้องให้จางเฟย เมื่อได้ยินก็เงยหน้าขึ้นตอบ “รอยร้าวที่แกนค่ายกลขยายเพิ่มอีกสามชุ่น อย่างมากก็...หนึ่งเค่อ”
หนึ่งเค่อ
กวนอวี่มองออกไปนอกด่าน
กองทัพเพลิงแดงแห่งราชวงศ์เซียนฮ่าวเหยียนถอยร่นออกไปสิบลี้แล้ว กำลังจัดขบวนทัพใหม่ภายใต้แสงสว่างจากตะวันเพลิงเผาฟ้า นั่นไม่ใช่การล่าถอย แต่เป็นการเปิดทางให้ผู้ครองที่แท้จริงปรากฏตัว
ทันใดนั้นทั่วทั้งฟ้าดินพลันเงียบสงัด