เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวี๋ต้าโหยวมองดูเคอว่านเทียนที่กำลังกู่ร้องอย่างเดือดดาลอยู่กลางความว่างเปล่า ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา พลางคิดในใจ: ต้องเป็นพวกจ้าวอี้ไปสังหารบุคคลสำคัญของเคอว่านเทียนผู้นี้เป็นแน่ ถึงได้วู่วามถึงเพียงนี้ เพิ่งผ่านศึกใหญ่มา ไพร่พลใต้บังคับบัญชายังมิทันได้พักฟื้น ก็ร้อนรนยกมาแก้แค้น ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง ในเมื่อฝ่าบาทมีรับสั่งให้พวกเราถ่วงเวลา เช่นนั้นก็ยั่วโมโหเขาสักหน่อยเถิด!
ด้วยเหตุนี้ อวี๋ต้าโหยวจึงหัวเราะร่า ก้าวเท้าไปข้างหน้า ขณะกำลังจะเปิดศึกด่าทอกับเคอว่านเทียน สมาชิกกองเงามืดผู้หนึ่งก็เคลื่อนไหววูบมาปรากฏกายข้างกายเขา ประสานมือกล่าวว่า “แม่ทัพอวี๋ ฝ่าบาทมีพระราชโองการ มิต้องถ่วงเวลาอีกต่อไป!”
“โอ้?!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวี๋ต้าโหยวยกคิ้วขึ้นสูง จากนั้นก็หัวเราะเสียงดังลั่น:
“ฮ่า ๆ ในเมื่อเป็นพระบัญชาของฝ่าบาท เช่นนั้นแม่ทัพผู้นี้ก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำละครอีกต่อไปแล้ว!“