เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดูท่าแล้ว แม่ทัพหลัวคงคิดจะรับเขาเข้ามาอยู่ใต้บังคับบัญชาสินะ!
หลังจากฟังคำอธิบายของหลัวเฉิงจบ สือเชียนก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที
“ทูตลับสือมาครานี้ ฝ่าบาทมีรับสั่งอันใดหรือ?”
หลัวเฉิงถือจอกสุรา จิบเบา ๆ ไปคำหนึ่ง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นเอ่ยถาม
“อืม! ฝ่าบาทมีพระราชโองการ วาสนาชะตาของมหาโจวสิ้นสุดลงแล้ว ให้สือโหม่วผู้นี้มาส่งข่าวแก่เหล่าแม่ทัพทั้งหลายว่า มิต้องถ่วงเวลาอีกต่อไป สามารถลงมือได้อย่างเต็มที่!”
สือเชียนพยักหน้า จากนั้นก็ชำเลืองมองเหมยลั่วเซิงแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเจื่อนเอ่ยว่า “ทว่า รูปการณ์ของทั้งสองท่านในเวลานี้ ช่างทำให้สือโหม่วผู้นี้……”
“โอ้?!”
หลัวเฉิงได้ยินดังนั้นก็แย้มยิ้ม หันหน้าไปมองเหมยลั่วเซิง
“มหาโจว... กำลังจะล่มสลายแล้วหรือ? ต้าซย่าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
ระหว่างคิ้วของเหมยลั่วเซิงปรากฏความขื่นขม พึมพำกับตนเอง