เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮูเหยียนจินโคจรปราณแท้ทั่วร่าง กวัดแกว่งกระบองเขี้ยวหมาป่าฟาดออกไปอย่างดุดัน ปะทะเข้ากับค้อนยักษ์ของหม่าเยวี่ยนจนเกิดเสียงสนั่นหวั่นไหวสะเทือนฟ้าดิน
ยามทั้งสองประมือกัน ละลอกคลื่นน้ำโดยรอบซัดสาดม้วนตัว ไอพลังดุดันเกรี้ยวกราด คลื่นกระแทกและไอปราณอันรุนแรงกวาดซัดออกไปอีกครา กลืนกินไพร่พลมหาโจวนับไม่ถ้วนจมลงสู่สายน้ำ
“อ้ากกก!! ไปตายซะเถอะแก!”
มุมปากของฮูเหยียนจินมีโลหิตไหลซึม คล้ายตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่งมาร เขากัดฟันกรอดคำรามก้อง
ปราณแท้ทั่วกายพลุ่งพล่านประดุจเกลียวคลื่น บนกระบองเขี้ยวหมาป่าเปล่งแสงเจิดจ้าบาดตา แปรเปลี่ยนเป็นคมดาบระดมซัดสาดเข้าใส่หม่าเยวี่ยนอย่างบ้าคลั่ง
ประกายเย็นยะเยือกวาบผ่านดวงตาของหม่าเยวี่ยน เขาเอี้ยวตัวหลบการโจมตีของกระบองเขี้ยวหมาป่า ค้อนยักษ์แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงดั่งสายฟ้าฟาด ซัดเข้าหาเอวของฮูเหยียนจิน
ฮูเหยียนจินรับรู้ถึงอันตราย รีบพยายามหลบหลีก ทว่าก็ช้าไปก้าวหนึ่งเสียแล้ว