เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ลูกขอคารวะพระบิดา”
อิ๋งโยวก้าวเท้าเข้าโถงใหญ่ ประสานมือคำนับ น้ำเสียงเคารพแต่ไม่ต่ำต้อย
“อิ๋งโยวลูกข้า วันนี้มาก็มีธุระอันใดหรือ”
มองอิ๋งโยวที่ยืนอยู่ในโถง สีหน้าอิ๋งเย่หาได้มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังเปี่ยมด้วยความสนิทสนมเสียอีก
“กราบทูลพระบิดา บัดนี้ดินแดนรัฐเจิ้งตกเป็นของมหาฉินของเราโดยสิ้นเชิงแล้ว ลูกมาครานี้ก็เพื่อคืนอำนาจบัญชาการทหาร”
คำพูดของอิ๋งโยวทำเอาขุนนางบุ๋นบู๊ในโถงตกใจไปตาม ๆ กัน ต่างมองอิ๋งโยวอย่างไม่อยากจะเชื่อ ราวกับมองดูสัตว์ประหลาด
โดยเฉพาะเหยียนเจิ้งถึงกับเบิกตากว้าง ปากอ้าค้าง นั่นมันกองทัพกว่าหนึ่งล้านนายเลยนะ เจ้าหมอนี่กลับพูดว่าไม่เอาก็ไม่เอาเช่นนี้ นี่มันความกล้าหาญระดับใดกัน
อิ๋งเย่หรี่ตาลง จ้องอิ๋งโยวอยู่นาน แต่กลับพบว่าเขาสีหน้าเรียบเฉย ในแววตาไม่มีความกระเพื่อมแม้แต่น้อย