กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ได้เวลากินข้าวแล้ว!” โจวซือหนิงยกชามซุปผักป่าชามสุดท้ายมาวางบนโต๊ะ ใช้ผ้าเช็ดมือจนสะอาด ก่อนจะตะโกนออกไปข้างนอก
หลี่หรูชุ่ยที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตอยู่ข้างหน้าหันกลับมาอย่างรีบร้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิงวอน “พ่อของลูก อย่าโกรธเลย ครั้งนี้ฉันผิดเอง ต่อไปฉันจะปรับปรุงแน่นอน ต้ายาเรียกกินข้าวแล้ว พวกเรารีบไปกินข้าวกันเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะเสียเวลาลงไปทำงานในนา”