กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ยังจะมัวชักช้าอะไรอีก รีบออกมาทำงานให้ฉันเดี๋ยวนี้” โจวเย่าเซินมองภรรยาที่เดินออกมาจากประตู พลางถลึงตาดุด่าด้วยเสียงกร้าว
“รู้แล้ว ๆ จะรีบอะไรนักหนา ฉันก็ออกมาทำงานแล้วนี่ไง” หลี่หรูชุ่ยหยิบพลั่วเหล็กที่พิงอยู่ข้างประตูขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ ตักดินใกล้ ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย แล้วถือไปทางคอกหมู
“เธอโง่หรือไง” เดิมทีโจวเย่าเซินไม่อยากโมโหจริงจังนัก อย่างไรการโมโหกับผู้หญิงคนนี้ก็มีแต่จะทำให้ตัวเองโมโหตาย แต่เมื่อเห็นหลี่หรูชุ่ยตักดินลงไปหนึ่งพลั่ว จนเหลือหลุมดินเล็ก ๆ อยู่หน้าประตู เขาก็อดระงับอารมณ์ไม่ไหว “ใครเขาตักดินตรงกลางลานบ้านกัน เธอตักดินออกไปแล้วจะจัดการหลุมขรุขระที่เหลือยังไง”