กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พ่อ ไม้ขีดที่บ้านใกล้จะหมดแล้ว ตอนบ่ายฉันอยากเข้าไปซื้อสักกล่องที่ตำบล” โจวซือหนิงเอ่ยขออนุญาตหัวหน้าครอบครัวระหว่างกินข้าว
หมู่บ้านซีถังอยู่ไม่ไกลจากตำบลหลงเฉวียน เดินเท้าประมาณ 40 นาทีก็ถึง ดังนั้นในหมู่บ้านจึงไม่มีจุดจำหน่ายสินค้า หากอยากซื้อของก็ต้องรอพ่อค้าเร่หาบมาขาย หรือไม่ก็ไปซื้อที่สหกรณ์จัดจำหน่ายในตำบล
โจวซือหนิงข้ามมาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งเดือนแล้ว ช่วงที่ผ่านมาเธอยุ่งอยู่กับการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมรอบข้าง จึงยังไม่เคยไปตำบลเลย ตอนนี้ในที่สุดก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง เธอจึงอยากเข้าไปเดินดูสักหน่อย และฉวยโอกาสอ้างเรื่องซื้อไม้ขีดเพื่อหาเวลาท่องเที่ยวระหว่างปฏิบัติหน้าที่
“ได้สิ เธอ…”