เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 ป่าหิวโหย 16 เขากำลังล่าผู้เล่น
ยามเช้า หมอกบางในป่ายังไม่ทันจางหาย จางเถี่ยชิวก็พกมีดพร้ากับปืนล่าสัตว์ออกจากบ้าน
ทันทีที่แผ่นหลังของเขาลับหายไปหลังแมกไม้หนาทึบ ผีเสื้อปีกสีน้ำเงินเข้มมีลวดลายสีส้มแดงตัวหนึ่งก็กระพือปีกบินตามไป กลายเป็นจุดสีสดใสที่โดดเด่นท่ามกลางฉากหลังสีเขียวเข้มแสนจืดชืด
ผีเสื้อบินไปเรื่อยๆ อย่างเชื่องช้า แต่คอยตามรอยเท้าคนข้างหน้าไม่ห่าง เจียงชีไป๋เดินตามผีเสื้อตัวนั้นไปติดๆ ทุกย่างก้าวระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงดัง
เมื่อเทียบกับการคอยระวังไม่ให้มีเสียง เธอกลับไม่ใส่ใจเรื่องการซ่อนตัวเลยสักนิด เธอเดินดุ่มๆ กลางป่าอย่างเปิดเผย ราวกับมั่นใจเต็มร้อยว่าจางเถี่ยชิวไม่มีทางมองเห็น
[น้ำยามนุษย์ล่องหน: เมื่อดื่มแล้วจะล่องหนต่อสายตาเป้าหมายที่ระบุไว้ ระยะเวลา: 12 ชั่วโมง]
[แงๆ ในสายตาเธอ ที่แท้ฉันก็เป็นแค่มนุษย์ล่องหนมาตลอดสินะ — บันทึกโดยผู้ป่วยคนหนึ่งของสถานพักฟื้นจิ้งซิน]
กล่องยาระดับสูงสถานพักฟื้นจิ้งซินจะผลิตน้ำยาให้เธอสัปดาห์ละสองขวด และน้ำยามนุษย์ล่องหนก็เป็นหนึ่งในนั้น