เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 130 ป่าหิวโหย 15 เจียงชีไป๋เดินเข้าไป ซัดหมัดใส่หน้าเขาเต็มแรง
ในห้องใต้ดินแผ่ไอเย็นยะเยือก ชวีหมิงลูกชายคนรองของผู้ใหญ่บ้านนั่งอยู่บนเก้าอี้เอน สายตามองแสงสว่างจากภายนอกที่สาดส่องลงมาทางปากปล่องห้องใต้ดิน
“มีคนมาแล้ว” ภรรยาของชวีหมิงชะโงกหน้าลงมาตะโกนบอก
ไม่นาน ชาวบ้านคนหนึ่งก็ไต่บันไดลิงลงมาในห้องใต้ดิน พอยืนตั้งหลักได้ เขาก็ชะเง้อคอกวาดตามองไปรอบๆ ห้องใต้ดินมืดมาก ข้างมือชวีหมิงมีเพียงตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเดียว ควันดำจากไส้ตะเกียงรมจนโป๊ะแก้วดำปี๋ แสงสว่างจึงลอดออกมาแทบไม่ได้ ทำได้แค่ส่องให้เห็นพื้นที่เล็กๆ รอบตัวชวีหมิงเท่านั้น
“มองหาอะไรน่ะ” ชวีหมิงตวาด “มองอีกทีฉันจะไม่ให้นายบูชาเจ้าแม่ภูเขาแล้วนะ”
คนคนนั้นรีบยิ้มประจบ “ไม่ได้มอง ไม่ได้มอง ฉันมาหานายนั่นแหละ นี่ไม้แกะสลักที่บ้านฉันเพิ่งแกะเสร็จ”
เขาปลดตะกร้าสะพายหลังลง ข้างในมีไม้แกะสลักรูปร่างประหลาดอยู่ยี่สิบกว่าชิ้น บางชิ้นน่าเกลียดจนดูไม่ออกว่าเป็นรูปคน เห็นได้ชัดว่าคนแกะไม่ใส่ใจเลยสักนิด
ชวีหมิงรับคำในลำคอ บอกคนตรงหน้า “ยืนรอตรงนี้”