เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 ป่าหิวโหย 17 "เนื้อที่แกให้ชาวบ้านกิน มันคือเนื้ออะไรกันแน่"
จางเถี่ยชิวยืนอึ้งจ้องมองแพะตัวนั้น ก่อนจะระเบิดโทสะออกมา “ใครเล่นตลก!”
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาล็อกเป้าไปที่ต้นไม้ซึ่งฝูงหมาป่ากำลังล้อมอยู่ทันที
แม้จางเถี่ยชิวจะมองไม่เห็นตัวคนทำ แต่ดูจากปฏิกิริยาของฝูงหมาป่า อีกฝ่ายไม่เพียงยังไม่หนีไปไหน แต่ยังแอบดูเรื่องสนุกอยู่บนต้นไม้นี้อีกด้วย
ทว่าเรื่องสนุกของเขาไม่ได้ดูง่ายขนาดนั้น ไร้ซึ่งสัญญาณเตือนล่วงหน้า เถาวัลย์นับไม่ถ้วนพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้าของจางเถี่ยชิว พวกมันเลื้อยแผ่ขยายไปตามพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง ปกคลุมผืนดินทุกตารางนิ้วแล้วเลื้อยพันขึ้นไปตามลำต้นไม้ ราวกับตาข่ายยักษ์ที่เหวี่ยงคลุมลงมา
เจียงชีไป๋รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีตั้งแต่ตอนที่ศพแพะรับบาปปรากฏขึ้นแล้ว เธอจึงรีบใส่เกียร์หมาวิ่งหนีออกมา ทันทีที่เท้าแตะพื้น ฝูงหมาป่าก็พุ่งไล่กวดตามมาติดๆ เถาวัลย์ของจางเถี่ยชิวแผ่ออกเป็นรูปพัด กวาดฟาดไปในอากาศว่างเปล่าตามทิศทางที่ฝูงหมาป่าชี้นำ เพื่อพยายามควานหาร่างของเจียงชีไป๋ เศษกิ่งไม้ใบหญ้าปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ