เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ป่าหิวโหย 12 “เธอเคยเห็นเจ้าแม่ภูเขาไหม”
เดินหน้าไปได้ร้อยกว่าเมตร ผีเสื้อหลากสีก็เริ่มบินวนอยู่ที่เดิม จี้วั่งซูรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี และวินาทีต่อมาก็เห็นตะกร้าสะพายหลังถูกทิ้งอยู่ในพุ่มหญ้า ก้นตะกร้าเปรอะคราบของเหลวเหนียวข้น นั่นคือดักแด้ผีเสื้อที่ถูกบดขยี้
“ฟิ้ว——”
ลมกรรโชกพัดวูบ ใบไม้ในป่าสั่นไหวดังกราว ท่ามกลางเสียงนั้นมีเสียงแหวกอากาศแหลมคมแทรกอยู่หลายสาย จี้วั่งซูจับความผิดปกตินี้ได้ปุ๊บ ร่างกายก็ตอบสนองไวกว่าความคิด รีบพุ่งหลบไปด้านข้างทันที ใบไม้ใบหนึ่งเฉียดแก้มเขาไป ปักลึกเข้าไปในลำต้นไม้ด้านหลัง
นี่เป็นเพียงแค่ฉากเปิดเท่านั้น
มองไม่เห็นเงาร่างของผู้ลอบโจมตีเลยสักนิด เห็นเพียงใบไม้ขนาดเล็กใหญ่จากพืชต่างชนิดในบริเวณใกล้เคียงถูกพลังบางอย่างดึงให้หลุดออกจากกิ่ง ลอยค้างกลางอากาศชั่วอึดใจ ก่อนจะพุ่งกระหน่ำเข้าใส่ทิศทางที่จี้วั่งซูอยู่ราวกับห่าฝน
ร่างของจี้วั่งซูจางลงวูบแล้วเลือนหายไปในอากาศ ส่วนต้นไม้ใหญ่ด้านหลังเขากลับรับเคราะห์แทน เศษเปลือกไม้ปลิวว่อน ลำต้นถูกยิงพรุนเป็นรังผึ้ง ลำต้นที่แหว่งวิ่นรับน้ำหนักเรือนยอดไม่ไหว ค่อยๆ หักโค่นไปด้านหลัง ล้มฟาดพื้นดังโครมสนั่น
หลังเสียงดังกึกก้อง ป่าก็กลับคืนสู่ความเงียบสงัดดุจความตายอีกครั้ง