เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 ป่าหิวโหย 11 “มีคนปาโน้ตเข้ามาอีกแล้ว”
จี้วั่งซูเอ่ยถาม “…พวกเขาไม่ใช่ชาวบ้านหมู่บ้านชวีชิ่ง แล้วเป็นตัวอะไร”
นายพรานจางเผยสีหน้าหวาดผวาย้อนหลัง ริมฝีปากสั่นระริก “เป็นปีศาจ เป็นสัตว์ประหลาดที่ป่าสร้างขึ้นมา ยังไงก็ไม่ใช่คนแน่ๆ!”
ดูออกว่าเขาเก็บกดความกลัวมานาน พอได้ระบายออกมาในที่สุดก็ดูโล่งอกขึ้นมาก
“ฉันเข้าป่าไปวางกับดักและเก็บกับดักทุกวัน ไม่เคยขาดแม้แต่วันที่ลมแรงฝนตก ตัวคนเดียวกินอิ่มคนเดียวก็จบ แต่ก็ยังแค่พอประทังชีวิต พวกคุณลองเดาดูสิ พวกนั้นไม่ออกจากหมู่บ้านด้วยซ้ำ วันๆ เอาแต่ทำตัวลับๆ ล่อๆ นั่งแกะสลักไม้ แล้วปกติเอาอะไรกินประทังชีวิตกัน”
ลมกลางคืนพัดผ่าน ความเย็นเยียบแล่นปราดไปตามสันหลัง
น้ำเสียงของนายพรานจางเจือความหวาดกลัวที่บอกไม่ถูก “ฉันพูดไปพวกคุณอาจไม่เชื่อ รอให้พวกคุณเห็นไอ้ตัวที่บ้านผู้ใหญ่บ้านก่อนเถอะแล้วจะรู้เอง”