เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 128 ป่าหิวโหย 13 “ฉันเห็นกับตาว่าเขาฆ่าเสี่ยวหม่าน!”
ตอนนี้เจียงชีไป๋เหลือคำถามสุดท้ายแล้ว
“ต้นไม้ต้นนั้นมันยังไงกันแน่…”
ชวีหรูหรงไม่ค่อยอยากตอบ “นั่นต้นไม้บ้านฉัน ฉันผูกพันกับมัน อยากเลี้ยงไว้ไม่ได้หรือไง”
“เธอผูกพันกับต้นไม้มากจนถึงขั้นยกเรือนใหญ่ให้มันอยู่ แล้วตัวเองระเห็จมานอนโรงเก็บฟืนเนี่ยนะ”
เพราะในห้องมีต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้งอกอยู่ รากไม้ชอนไชลงฐานรากจนผนังมีรอยร้าว ชวีหรูหรงไม่กล้านอนในเรือนใหญ่ กลัววันดีคืนดีบ้านถล่มลงมาทับตาย ทั้งครอบครัวเลยหนีมานอนโรงเก็บฟืน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดื้อดึงเลี้ยงดูต้นไม้ต้นนี้ต่อไป
ตั้งแต่พูดถึงต้นไม้ต้นนี้ อารมณ์ของชวีหรูหรงก็ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พอเห็นว่าบ่ายเบี่ยงไม่พ้นแน่ นางจึงเอ่ยขึ้นหลังเงียบไปครู่ใหญ่ “ตอนนั้นป่าเพิ่งเริ่มโตบ้าคลั่ง พ่อกับแม่ฉันเข้าป่าไปตัดฟืน จนเที่ยงวันก็ยังไม่กลับ ตอนนั้นฉันได้ยินคนพูดกันว่าต้นไม้ในป่าโตเร็วเหมือนบ้า กลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน เลยรีบพาน้องๆ ออกไปตามหา”