เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ป่าหิวโหย 10 กลิ่นหอมประหลาดของเนื้อ
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นสองครั้ง เป็นข้อความจากจี้วั่งซู
"อย่าไป"
ดูเหมือนจะร้อนใจมาก จี้วั่งซูถึงได้พิมพ์ประโยคห้วนๆ ชวนงงส่งมาก่อน แล้วค่อยรัวข้อความอธิบายตามหลังอีกหลายบรรทัด
"อย่าไปตามหาเสี่ยวหม่าน เธอไม่ใช่ผู้ปกครองของแก ความปลอดภัยของแกไม่ใช่ความรับผิดชอบของเธอ"
"อีกอย่าง มีคนบอกฉันว่า ในหมู่บ้านนี้ทั้งหมด คนที่กล้าเดินเข้าป่า มีแค่เสี่ยวหม่านกับนายพรานจางสองคนเท่านั้น"
พอได้อ่านข้อความของจี้วั่งซู ความร้อนรนในใจของเจียงชีไป๋ก็สงบลงไปได้เปราะหนึ่ง เสี่ยวหม่าน... บางทีอาจจะไม่ได้ใสซื่ออย่างที่แสดงออก หรือบางที เธอไม่ควรประมาทใครในหมู่บ้านชวีชิ่งเลยแม้แต่คนเดียว
หมอกยังคงหนาทึบราวกับน้ำนม มอนสเตอร์เงาไม่โผล่ออกมาอีกเลยตั้งแต่บาดเจ็บหนีไป ทว่าเจียงชีไป๋ยังรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งแอบจ้องมองอยู่ตลอดเวลา จนแผ่นหลังเย็นวาบ
เวลาในช่วงนี้ผ่านไปเชื่องช้าราวกับหยุดนิ่ง ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว ขนตาของเจียงชีไป๋เปียกชื้นไปด้วยไอน้ำจนจับตัวเป็นช่อ ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าเย็นเฉียบไปหมด