เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 ดินแดนเน่าเปื่อย 28 มีปุ๋ยดอกไม้บำรุงแบบนี้ ต้องทำได้แน่...
ในแปลงดอกไม้เงียบสงัดเสมอ แค่เจียงชีไป๋และเพื่อนไม่พูดอะไร ก็เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกัน
ก่อนออกไปเฒ่าเอลีได้เปิดหลังคาเรือนกระจกออก แสงแดดสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของพวกเขาอย่างอ่อนโยน เพราะไม่ได้เห็นแสงแดดมานานมาก เจียงชีไป๋จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย รู้สึกเพลิดเพลินกับการอาบแดดไม่น้อย
แต่ความรื่นรมย์นั้นอยู่ได้ไม่นานเธอก็รีบดึงสติกลับมา ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งชิลล์สักหน่อย
พอไม่มีต้นกระบองเพชรบดบังสายตา มุมนี้ทำให้เจียงชีไป๋มองเห็นอุปกรณ์ทำสวนวางเรียงรายอยู่ไม่ไกลนัก หนึ่งในนั้นคือบัวรดน้ำใบยักษ์ที่เฒ่าเอลีใช้รดน้ำให้พวกเขา
เจียงชีไป๋เสนอความคิด "ไม่รู้ในบัวรดน้ำยังเหลือน้ำอยู่ไหม ลากมันมาทางนี้สิ พวกเรารดน้ำให้ตัวเอง จะได้งอกร่างกายออกมาเพิ่มอีก"
เป็นความคิดที่ดีเยี่ยม แต่สำหรับคนทั้งสามที่ถูกปักดินไว้ ระยะทางไม่ถึงสิบเมตรกลับไกลเหมือนหุบเหวที่ข้ามไปไม่ถึง