เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 คุณธรรมค้ำจุนหมอก พึ่งพาตนเองไม่สูดดม
ไม่รู้ว่ายืนรออยู่บนลานโล่งนานเท่าไหร่ ท้องฟ้ายังคงเป็นสีแดงคล้ำตัดกับสีดำทมิฬที่สะท้อนแสงเพลิงราวกับวันสิ้นโลก
เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ ดังก้องไปทั่วผืนฟ้าอีกครั้ง ตามมาด้วยเม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะทวีความถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นม่านฝน
เมืองเวยฉวีเกิดฝนตกหนักอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน สายฝนสาดซัดลงบนซากปรักหักพังที่ร้อนระอุและเถ้าถ่านที่ยังไม่มอดดับ จนเกิดกลุ่มควันสีขาวลอยโขมงขึ้นไปทั่ว
เจียงชีไป๋กางร่มเดินทอดน่องอยู่ท่ามกลางวิหารที่กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว
หลังจากดับเพลิงนรกที่เผาผลาญเมืองจนมอดสนิท สายฝนก็เริ่มซาลงและหยุดตกในไม่ช้า เมฆดำเคลื่อนตัวแยกออก เผยให้เห็นท้องฟ้ายามราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ประดับประดาด้วยดวงดาวระยิบระยับ
บนลานโล่งเบื้องหน้าปรากฏแสงไฟสีส้มแดงดวงหนึ่งขึ้นมาอย่างโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิด ยังมีกองไฟที่ยังไม่ถูกฝนดับอยู่อีกเหรอ เจียงชีไป๋ชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นว่าแสงไฟไม่มีทีท่าว่าจะดับ เธอจึงผ่อนฝีเท้าให้เบาลงแล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้
เป็นเอ้อร์เต้าเหอนั่นเอง ไม่รู้ว่าเขาไปขนก้อนอิฐมาจากไหน เอามาก่อเป็นเตาไฟแบบง่ายๆ แล้วจุดกองไฟไว้ข้างใน
บนใบหน้าของเขายังเปื้อนเขม่าควัน กำลังมัดซากสัตว์ที่ชำแหละแล้วเข้ากับราวไม้ที่ทำขึ้นเอง แล้วยกขึ้นอังรมควันเหนือไฟ
ตอนที่เจียงชีไป๋กำลังกวาดของในโรงครัว เอ้อร์เต้าเหอก็บุกเข้าไปชิงเอาสัตว์ที่ใช้ในพิธีบูชายัญออกมาจากกองเพลิงเช่นกัน