เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 ไม่มีวิหารหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
"ถ้าอย่างนั้น นักเชิดหุ่นตัวจริงตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่ในเมืองแล้วสินะ เธอ... ร่างกายของเธอก็ยังไม่ทันได้กลับไปสมทบกับหล่อนด้วย" เจียงชีไป๋เอ่ยถาม การที่นักเชิดหุ่นควบคุมผู้เล่นคนอื่นให้เข้ามาในเมืองโบราณเวยฉวีเพื่อหยิบไอเทมแทน เป็นเพราะอยากเลี่ยงความเสี่ยงอย่างนั้นหรือ
ตอนนี้พวกเขาเดินเข้ามาอยู่ในอุโมงค์สลักรูปนูนต่ำใบหน้าคนไร้ปากแล้ว ฝูงสุนัขล่าเนื้อที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ พอวิ่งมาถึงบริเวณปากทางเข้าอุโมงค์นี้ กลับพากันเดินวนเวียนไม่กล้าก้าวเข้ามา ส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ที่ทั้งกระวนกระวายและแฝงความหวาดกลัว เถียนเสวี่ยเองก็อาศัยจุดนี้สลัดฝูงสุนัขล่าเนื้อที่เข้าจู่โจมแล้วหนีตายเข้ามาในนี้ได้
"ฉันเจอนักเชิดหุ่นที่นอกเมือง" เถียนเสวี่ยสีหน้าเคร่งเครียด "ฉันถูกหล่อนตีจนสลบ พอฟื้นขึ้นมาก็รู้สึกว่าร่างกายถูกคนอื่นบงการอยู่ ฉันพยายามแย่งการควบคุมคืนแต่สู้หล่อนไม่ได้ แถมยังหลับลึกไปบ่อยๆ เลยไม่รู้ว่าหล่อนเอาร่างฉันไปทำอะไรมาบ้าง แต่ข้าวของส่วนตัวกับไอเทมบางส่วนของหล่อนยังอยู่ที่ฉัน ฉันเดาว่า... หล่อนน่าจะไม่ได้อยู่ในเมือง อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่แถวนี้"
เอ้อร์เต้าเหอเพิ่งตั้งสติได้จากความตกตะลึงที่รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่นักเชิดหุ่น แต่นักเชิดหุ่นตัวจริงเป็นคนอื่น เขาจึงให้ข้อมูลกับเถียนเสวี่ย "ฉันเจอเธอครั้งแรกเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ตอนนั้นก็น่าจะเป็นนักเชิดหุ่นที่ยึดร่างเธอไปแล้ว"