เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 นี่สิถึงจะเรียกว่าดนตรีที่แท้จริง
การนอนหลับครั้งนี้ลึกสนิทจนไม่รู้วันรู้คืน กว่าเจียงชีไป๋จะตื่นขึ้นมาก็สายโด่งจนตะวันตรงหัวแล้ว
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอต้องตื่นขึ้นมาในสถานที่แปลกหน้าทุกวัน จนทำให้พอลืมตาขึ้นมองเพดานในเช้านี้ เธอถึงกับมึนงงไปชั่วขณะว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
พอสมองเริ่มตื่นตัวและเห็นการตกแต่งภายในที่คุ้นเคย จิตใจเธอก็สงบลงทันที เธอหลับตาพริ้ม บิดขี้เกียจอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง
หลังจากล้างหน้าแปรงฟัน เธอก็ชงข้าวโอ๊ตหนึ่งแก้ว ถือแก้วเดินลากรองเท้าแตะขึ้นไปยังเรือนกระจกชั้นสอง
เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวที่หว่านไว้ในเรือนกระจกงอกงามมาได้สิบวันแล้ว ต้นผักกาดขาวโตเร็วที่สุด มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเขียวสดชอุ่ม แต่ละต้นผลิใบกลมอวบอ้วนออกมาสองใบ โดยมีใบอ่อนเล็กๆ แตกยอดอยู่ตรงกลาง ตามหลักแล้วตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะเก็บมากิน แต่เพราะเจียงชีไป๋ขาดประสบการณ์ ตอนหว่านเมล็ดเลยหว่านถี่เกินไป จนต้นกล้าเบียดเสียดกันแน่น จำเป็นต้องถอนแยกออกบ้าง ไม่อย่างนั้นจะแย่งสารอาหารกันจนโตไม่เต็มที่
เจียงชีไป๋ยกแก้วข้าวโอ๊ตดื่มรวดเดียวหมด ลงไปเปลี่ยนชุดทำสวนด้านล่าง แล้วกลับขึ้นมานั่งยองๆ ข้างแปลงผัก ค่อยๆ เลือกถอนต้นผักกาดขาวออกมาได้กำมือหนึ่ง
เธอเก็บผักกาดขาวใส่ตะกร้า ยืดตัวขึ้นมองแปลงผักอื่นๆ ผักกาดหอมก็งอกใบออกมาสองใบแล้ว ยังไม่ถึงเวลาเก็บเกี่ยว ส่วนต้นกล้ามะเขือเทศยิ่งน่าสงสาร ยังห่างไกลจากคำว่าต้องปักค้างให้เลื้อย นับประสาอะไรกับการออกดอกออกผล