เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 38 จำไว้ อย่าไปหาพวกเขานะ
พอพวกทหารยามถอยออกไป หลิงจื่อก็ทยอยเดินกลับเข้าตำหนัก หน้าประตูกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หญิงชรายังไม่รีบขยับไปไหน เธอกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ไล่สายตาไปตามเสาระเบียงและบานหน้าต่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อยราวกับพูดกับความว่างเปล่า
"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะเดินเข้าเดินออกตามใจชอบ ไม่ว่าเจ้าจะมาด้วยจุดประสงค์อะไร รีบออกไปซะ"
เจียงชีไป๋ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดใต้ชายคามองลงมาด้วยความแปลกใจ ไม่นึกเลยว่าชาวเมือง โดยเฉพาะคนในวิหาร จะแสดงท่าทีปกป้องผู้เล่นอย่างเธอแบบนี้ เธอกำลังต้องการคนนำทางเพื่อล้วงความลับของวิหาร หญิงชราตรงหน้าอาจเป็นโอกาสดี ลังเลอยู่ครู่เดียว เธอก็กระโดดลงมาจากคานไม้
เธอร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบา แต่หญิงชราก็ยังสะดุ้งโหยง ผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เจียงชีไป๋รีบชิงพูดเพื่อแสดงเจตนา "ฉันไม่ได้มาร้าย ฉันรับปากคนอื่นไว้ว่าจะมาตามหาคนในวิหาร... คุณรู้จักคุนจูไหม" คุนจูคือน้องสาวของย่านาตี๋
หญิงชรานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเหี่ยวย่นเผยแววรำลึกความหลัง "คุนจู... นางป่วยตายไปหลายปีแล้ว"
เจียงชีไป๋ไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ คุนจูอายุมากแล้ว ในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยภัยพิบัติแบบนี้ การมีชีวิตอยู่จนแก่ตายถือเป็นเรื่องหรูหราเกินเอื้อม ไม่ว่าคุนจูจะตายเพราะโรคทรายแข็งตัวหรือโรคอื่น ก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ แต่ทว่า... แล้วย่าเอ่อร์ล่ะ