เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ไม่ควรพาหมาล่าเนื้อมาให้หลิงจื่อเห็นจริงๆ
เมื่อกลับเข้ามาในวิหารอีกครั้ง เจียงชีไป๋ดูสุขุมกว่าเดิมมากเพราะเริ่มรู้ตื้นลึกหนาบางของเมืองนี้แล้ว เธอไม่รีบร้อนเดินเพ่นพ่าน แต่ซ่อนตัวอยู่หลังที่กำบังเพื่อสังเกตการณ์อย่างใจเย็น ทหารยามในวิหารไม่ใช่คนขี้ผึ้งจึงต้องคอยหลบเลี่ยง แต่พวกเขามีเส้นทางลาดตระเวนที่ตายตัว ซึ่งคราวก่อนตอนหนีออกมา เธออาศัยแนวไม้และตัวอาคารช่วยกำบัง จนพอจะจับทางเส้นทางเดินยามได้บางส่วนแล้ว
ตอนนี้เธอกำลังทบทวนเส้นทางและช่วงเวลาในหัว เพื่อรอจังหวะที่เหมาะสม ทหารยามหน่วยหนึ่งเดินผ่านไปไม่ไกล รอบถัดไปคงอีกอย่างน้อยสิบห้านาที เธอต้องรีบใช้ช่วงเวลานี้เคลื่อนไหว
เจียงชีไป๋หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาเช็กตำแหน่ง ซ้ายมือคือค่ายทหารยาม ส่วนขวามือเป็นกลุ่มอาคารเตี้ยๆ ซึ่งก็คือห้องพักเล็กๆ ที่พวกเธอเคยแอบเข้าไปเปลี่ยนชุด เธอสงสัยว่าห้องพวกนี้เคยเป็นที่อยู่ของเหล่าคนรับใช้ ส่วนสาเหตุที่ถูกทิ้งร้าง คงไม่พ้นป่วยตายหรือกลายเป็นคนขี้ผึ้งกันหมด เลยไม่จำเป็นต้องมีห้องพักส่วนตัวอีก
เธอมุ่งหน้าไปยังกลุ่มห้องพักเล็กๆ นั้น นอกจากภารกิจหลักของระบบแล้ว เธอยังรับปากย่านาตี๋ไว้อีกเรื่อง น้องสาวของย่านาตี๋เคยเป็นคนรับใช้ในวิหาร ถึงจะขาดการติดต่อกันไปหลายปีและไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ไหม แถมอาจจะไม่ได้พักอยู่แถวนี้ด้วยซ้ำ แต่ไหนๆ ก็ผ่านทางแล้ว แวะเข้าไปหาเบาะแสสักหน่อยก็ไม่เสียหาย