เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 โดนฉันจับได้แล้ว ฮ่าๆ! ไอ้สัตว์ประหลาด! เหอะๆ—
เจียงชีไป๋หาบ้านหลังเล็กซอมซ่อในเขตคนจนพักอาศัย เจ้าของบ้านเดิมเสียชีวิตไปนานแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ที่มีอยู่น้อยนิดก็ถูกคนขนไปจนเกลี้ยง เหลือแค่ชั้นไม้ขาเบี้ยววางพิงมุมห้อง ส่วนอาหารไม่ต้องพูดถึง ไม่มีเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว
ที่เจียงชีไป๋เลือกหลังนี้ เป็นเพราะบ้านข้างๆ มีคนอยู่ เธอเคยได้ยินเสียงพูดคุยแว่วเบาๆ ลอดออกมาจากข้างใน เสียงนั้นถูกกดให้ต่ำอย่างจงใจบ้างไม่จงใจบ้าง ถึงแม้ในเมืองจะไม่มีกฎเหล็กห้ามส่งเสียงดังเหมือนหมู่บ้านข้างนอก แต่ชาวบ้านก็ยังเผลอทำตัวเงียบเชียบเพื่อลดทอนตัวตน ราวกับกลัวว่าโรคร้ายที่มองไม่เห็นจะตามเสียงมาเจอ แล้วจับพวกเขาเขมือบลงท้อง
มีเสียงคนคุย แปลว่าไม่ใช่คนขี้ผึ้ง นั่นหมายความว่าหนอนหุ่นเชิดไม่ได้สิงสู่ชาวบ้านทุกคน เจียงชีไป๋ตั้งใจจะล้วงข้อมูลเรื่องหนอนหุ่นเชิดจากครอบครัวนี้ อย่างน้อยก็ต้องรู้ให้ได้ว่าคนแบบไหนถึงจะถูกจัดให้ใช้หนอนหุ่นเชิด เพราะถ้าวิหารบังคับใช้กับทุกคนจริงๆ คงไม่มีคนหลุดรอดมาได้เยอะขนาดนี้ ในเมืองนี้ วิหารคืออำนาจสูงสุดทั้งทางจิตใจและพละกำลัง นโยบายไหนที่วิหารสั่งการ ล้วนเป็นกฎเหล็กที่ใครก็ขัดขืนไม่ได้