บทที่ 341 รู้สึกผิด

บทที่ 341 รู้สึกผิด

นายหญิงใหญ่สกุลเซี่ยเห็นลู่ม่านเหลือบมองไปทางนั้น ก็กล่าวเสียงเบาอย่างกระดากอายว่า “น้องลู่ ขออภัยด้วย น้องสาวสามีของข้าปากมาก หลังนายท่านใหญ่กลับมาก็ดุนางอย่างหนัก...” นางรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมาะจะพูดเรื่องนั้น จึงยกผ้าเช็ดหน้าปิดปากแล้วกระซิบเสียงเบาว่า “จวนเราไม่ได้เชิญแม่นางซูมา องค์หญิงใหญ่ฉางอันพานางมาด้วย ตอนนี้นางเป็นหลานสาวบุญธรรมขององค์หญิงใหญ่ฉางอัน”

ลู่ม่านยิ้มบาง ๆ ยกผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากแล้วกล่าวว่า “ที่แท้นางก็ได้เกาะกิ่งไม้สูงแล้ว” คงเป็นเพราะอยากให้ฐานะของนางคู่ควรกับเจียงจ่านเหวยมากขึ้นกระมัง?