กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 342 ถูกนางหลอกแล้ว
องค์หญิงใหญ่ฉางอันจับมือซูหมิงเวยกล่าวว่า “เฮ้อ ช่างน่าสงสาร เรื่องบางอย่างไม่ใช่ความผิดของเจ้า ต้องโทษฟ้าลิขิตที่เล่นตลกกับผู้คน”
องค์หญิงใหญ่ฉางถิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกว่าตระกูลตนผิดต่อซูหมิงเวยเช่นกัน จึงปลอบนางว่า “พวกเรารู้ว่าเจ้าเป็นเด็กดี เฮ้อ เดิมทีเป็นตระกูลเราที่ผิดต่อเจ้า”
ซูหมิงเวยได้ยินดังนั้นก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง นางรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าซับ แล้วฝืนยิ้มกล่าวว่า “องค์หญิงใหญ่ตรัสหนักเกินไปแล้ว ผู้น้อยไม่กล้ารับไว้” นางลุกขึ้นยอบกายให้ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งหลาย แล้วถอยออกไป