บทที่ 207 ข้าอ่านใจเจ้าไม่ออก

บทที่ 207 ข้าอ่านใจเจ้าไม่ออก

เจียงจ่านเหวยกล่าวกับสองพี่น้องว่า “พวกเจ้ากลับไปพักเถิด อย่าติดไข้หวัดจากลมหนาวไปด้วย”

สองพี่น้องเป็นห่วงพี่สะใภ้ แต่ก็ไม่กล้าเนรคุณบุพการีพี่ชาย จำต้องทำปากยื่นเดินจากไป

เจียงจ่านเหวยเดินอ้อมหมัวมัวหวังไปทางเรือนข้าง พลางกล่าวว่า “ร่างกายข้าแข็งแรง ไม่กลัวไข้หวัดจากลมหนาว”

หมัวมัวหวังกับหลิ่วหยาไม่กล้าขวาง จำต้องเดินตามเข้าไป

เมื่อมาถึงเรือนข้าง เจียงจ่านเหวยผลักประตูห้องนอน แต่เปิดไม่ออก เพราะถูกลงกลอนจากด้านใน

เขารู้แล้วว่า “อาการป่วย” ของลู่ม่านไม่ได้ธรรมดา สายตาของเขามองไปยังหลิ่วหยาแล้วกล่าวว่า “พูดมา เกิดอะไรขึ้น ข้าต้องการฟังความจริง”