บทที่ 208 อำลา

บทที่ 208 อำลา

เมื่อได้ฟังคำพูดของเจียงจ่านเหวย น้ำตาของลู่ม่านก็พรั่งพรูราวไข่มุกที่สายขาด นางกล่าวว่า “บางทีภายหลังเจ้าอาจเปลี่ยนใจจริง แต่เจ้าคงเปลี่ยนใจเพราะชุดพรางกับกล้องส่องทางไกล หากวันหน้ามีคนมอบสิ่งที่ดีกว่าให้เจ้า ช่วยให้เจ้าก้าวไปได้สูงกว่าและไกลกว่าเดิม อย่างเช่นแม่นางซูหมิงเวยผู้เฉลียวฉลาดและงดงามคนนั้น เจ้าจะเปลี่ยนใจอีกหรือไม่? ในใจเจ้ามีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย ความคิดก็มีมากมาย ข้าไม่กล้าเชื่อเจ้า ขอร้องล่ะ อย่าพูดอีกเลย ข้าเองก็ไม่อยากฟังแล้ว คำพูดของเจ้า ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าประโยคไหนควรเชื่อ ประโยคไหนไม่ควรเชื่อ”

คำพูดเหล่านั้นของลู่ม่านทำให้เจียงจ่านเหวยละอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี