กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 163 ช่วยชีวิต
ลู่ม่านเดินเข้าไปในลานเรือน พอถั่วเหลืองได้ยินเสียงเคลื่อนไหว มันก็ร้องไห้โหยหวนยิ่งกว่าเดิม
ชิงชิงเดินเข้ามาหาแล้วกล่าวว่า “ฮูหยินสาม ถั่วเหลืองร้องไห้มาตลอดทั้งเช้า ตาของมันบวมไปหมดแล้ว ดูน่าสงสารยิ่งนัก”
ลู่ม่านไม่พูดอะไร ทั้งยังไม่มองมัน เพียงเดินตรงเข้าไปในเรือนหลัก
พอตกค่ำ ถั่วเหลืองก็ไม่มีแรงก่อเรื่องอีก หลานถิงโจวจึงสงบลงในที่สุด เช้าวันถัดจากนั้นสองวัน ลู่ม่านไปยังห้องปีกข้าง ถั่วเหลืองกำลังนอนซึมอยู่ในตะกร้า เมื่อเห็นนายท่านเข้ามา มันก็ลุกพรวดขึ้นมา ขยับจมูกน้อย ๆ แล้วแยกปากร้องไห้อีกครั้ง แต่ยังรู้จักบีบเสียงให้เล็กลง ร้อง “งิงิงิ” เบา ๆ