กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 159 ข้าเชื่อ
เมื่อมาถึงนอกห้องนอนของเจียงจ่านอวี้ ลู่ม่านรู้ว่าตนเป็นพี่สะใภ้ก็จริง แต่มีอายุเท่าเขา การเข้าไปในห้องนอนของเขาดูจะไม่เหมาะนัก ทว่านางก็อยากดูอาการตอนเขากำเริบ จึงกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าว่า “ท่านย่า หลานสะใภ้อยากเข้าไปดูนายท่านห้าสักหน่อย ข้ารู้จักยาประสิทธิผลสูงชนิดหนึ่งที่ใช้รักษาโรคหัวใจ อยากดูว่านายท่านห้าใช้ได้หรือไม่”
ฮูหยินใหญ่กล่าวว่า “อุ๊ย มียาดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? รีบนำออกมาเถิด จะได้ให้จ่านอวี้ทนทุกข์น้อยลง”
นี่ก็คือสิ่งที่เรียกกันในชาติก่อนว่าการบีบบังคับทางศีลธรรม ตัวเองไม่ออกแรงสักนิด แต่กลับยืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรมแล้วตำหนิผู้อื่น