บทที่ 158 ดอกระฆังห้อย

บทที่ 158 ดอกระฆังห้อย

ลู่ม่านสงสารสองสามีภรรยาหวังต้าวั่งมาก หากไม่ใช่เพราะเจ้าของร่างเดิม พวกเขาก็คงไม่ต้องลำบากเช่นนี้ นางยังมอบเงินตำลึงห้าสิบตำลึงกับเครื่องประดับและผ้าพับหนึ่งให้ทั้งคู่ แล้วให้หมัวมัวหวังพาพวกเขากลับบ้านไปพักผ่อน

นางยังกำชับให้หมัวมัวหวังอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาอีกหลายวัน ไม่ต้องรีบร้อนกลับมาทำงาน ต่อไปหวังต้าวั่งจะรับหน้าที่ขับรถม้าให้ลู่ม่านโดยเฉพาะ ทั้งรับผิดชอบธุระทุกอย่างของลู่ม่านนอกประตูชั้นใน ส่วนภรรยาของต้าวั่งก็พักฟื้นร่างกายอยู่ที่บ้านไปก่อน ลู่ม่านรู้ว่าหมัวมัวหวังยังอยากให้นางมีหลานชายเพิ่มอีกหลายคน