บทที่ 141 สมน้ำหน้า

บทที่ 141 สมน้ำหน้า

ลู่ม่านรู้ธรรมเนียมในยุคโบราณดี เสี่ยวเฉินซื่อจะเลวทรามเพียงใด ก็ยังเป็นแม่เลี้ยงและผู้อาวุโสของนาง เมื่อนางตาย บุตรสาวเลี้ยงก็ต้องคำนับและร้องไห้ไว้อาลัย ทว่าเพื่อลู่ม่านคนเดิมที่ตายไปแล้ว ลู่ม่านไม่มีทางทำเรื่องเหล่านี้

นางกล่าวว่า “ข้าไปจุดธูปสามดอกให้นางได้ แต่ไม่มีทางคำนับนางหรือร้องไห้ไว้อาลัย ข้าทำไม่ได้จริง ๆ หากจำเป็น พ่อก็บอกว่าข้าเสียใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เลยพักอยู่ในห้องชั่วคราว ให้คนเฝ้าอยู่ที่โถงตั้งศพ หากไม่มีคนนอกมาร่วมไว้อาลัยแล้ว ค่อยให้คนตระกูลเฉินกลับไป ข้าจะเข้าไปสักครั้ง แบบนี้คนนอกก็ไม่รู้ว่าข้าคำนับนางหรือไม่”