บทที่ 142 รู้เช่นนี้แต่แรก

บทที่ 142 รู้เช่นนี้แต่แรก

ลู่ม่านไม่อาจสนิทสนมกับลู่ช่างและลู่เฟิงได้ แต่ก็ไม่อาจทำร้ายพวกเขา เพราะถึงอย่างไรเด็กทั้งสองก็ไร้ความผิด

นางกล่าวว่า “เป้าฉินได้รับโทษแล้ว ข้าไม่อยากและจะไม่ข้องเกี่ยวกับนางอีก พวกเจ้าพี่น้องจงตั้งใจเรียน เป็นคนดีให้ได้ ต่อไปเมื่อมีอนาคต ก็จงอาศัยความสามารถของตนสร้างชีวิตที่ดี การแย่งชิงของผู้อื่น อย่างไรก็ทำให้ใจไม่สงบ”

ใบหน้าของลู่ช่างแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย เขากล่าวว่า “ข้าจะทำเช่นนั้น ข้าเข้าเรียนในสำนักเอกชนแล้ว ท่านอาจารย์บอกว่าหากข้าขยัน ไม่เกียจคร้าน ปีหน้าก็เข้าสอบถงเซิงได้”

เมื่อนึกถึงฮูหยินผู้เฒ่าที่หยาบคายและโลภมาก ลู่ม่านก็กล่าวเสริมว่า “ไปสำนักศึกษาจะดีกว่า โอกาสสอบผ่านอาจมีมากขึ้น”