บทที่ 126 กาลเวลาเป็นมีดเชือดหมู

บทที่ 126 กาลเวลาเป็นมีดเชือดหมู

หลังเจิ้งเฉียงกลับจากตลาด ตอนที่ซานจื่อไม่อยู่ เด็กหนุ่มก็แอบปรึกษาเขาเสียงเบาว่า “พี่เจิ้ง ข้าชอบลูกสุนัขตัวนี้มาก ยกให้ข้าได้หรือไม่?”

ลู่ม่านน้อยถือว่าเด็กหนุ่มเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของตนแล้ว เมื่อเห็นเขาหน้าหนาไม่อายขอของจากผู้อื่น ใบหน้าก็แดงขึ้นมา รีบหันไปอีกทาง ไม่มองท่าทางของเขา

เจิ้งเฉียงหัวเราะกล่าวว่า “น้องเจียงชอบก็ยกให้เจ้าไปเลย ลูกสุนัขตัวนี้ได้ไปอยู่บ้านเจ้า นับว่าได้เสวยสุขแล้ว”

เมื่อเห็นเจิ้งเฉียงใจกว้างเช่นนี้ ลู่ม่านน้อยก็ดีใจ รีบอุ้มลูกสุนัขสีเหลืองขึ้นมาแล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ดีเหลือเกิน ต่อไปนี้เจ้าก็เป็นสุนัขของพี่ใหญ่ข้าแล้ว”