บทที่ 125 พี่น้อง

บทที่ 125 พี่น้อง

เด็กหนุ่มหัวเราะ วางไม้ลงแล้วเดินไปอุ้มลูกสุนัขขึ้นมา ก่อนกล่าวว่า “เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่กลางป่ากลางเขาตามลำพัง? นายท่านของเจ้าหรือแม่ของเจ้าเล่า?”

ลูกสุนัขดูเหมือนสัมผัสได้ถึงความเมตตาของเขา จึงไม่กลัวอีกต่อไป แล้วเห่า “โฮ่ง ๆ” อยู่สองสามครั้ง

เด็กหนุ่มกล่าวกับลู่ม่านว่า “ลูกสุนัขตัวนี้มาอยู่ที่นี่ แถวนี้ต้องมีนายพรานแน่” ขณะที่พูดอยู่ ก็ได้ยินเสียงสุนัขตัวใหญ่เห่ากรรโชก และเสียงชายคนหนึ่งพูดขึ้น

เด็กหนุ่มจึงไม่กล้าอุ้มลูกสุนัขไว้ในอ้อมแขนอีก แม่สุนัขย่อมหวงลูก กลัวว่ามันจะเข้าใจผิดแล้วกัดเขา

ลูกสุนัขไม่ได้วิ่งหนี แต่เห่า “โฮ่ง ๆ” อีกสองสามครั้ง