บทที่ 127 รักษาระยะห่าง

บทที่ 127 รักษาระยะห่าง

ความไม่สบายกายอย่างแสนสาหัสทำให้ลู่ม่านอดบ่นในใจไม่ได้ ชายผู้นั้นช่วยเจ้าของร่างเดิม แต่กลับทำร้ายนาง ไม่ว่าเมื่อก่อนเขาจะเคยทำสิ่งใด บัดนี้เขาก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้แสนดีคนนั้นอีกแล้ว ส่วนตัวนางเองก็ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมผู้น่าสงสารคนนั้น พวกนางกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบผู้ช่วยชีวิตกับผู้ได้รับการช่วยเหลือ เป็นเพียงสามีภรรยาตามสัญญาที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์

อีกอย่าง หมอนั่นเปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ ทั้งยังเสแสร้งเก่งนัก ใครจะรู้ว่าในใจคิดสิ่งใดอยู่ คนเกือบทั้งจวนองค์หญิงใหญ่ยังถูกเขาหลอก นับประสาอะไรกับนาง เพื่อไม่ให้ต้องเจ็บปวดอีก นางยังคงต้องรักษาระยะห่างจากเขา และยิ่งไม่อาจถูกภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกตา