กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 124 ข้าจะรับเจ้าไว้
เด็กหนุ่มกล่าวว่า “พวกเราอยู่ที่นี่มานานแล้ว ยังไม่เห็นสัตว์ป่าสักตัว บางทีแถวนี้อาจไม่มี แต่เจ้าอย่าร้องไห้เสียงดังอีกเลย เสียงร้องเช่นนั้นอาจล่อสัตว์ป่าเข้ามาได้ง่าย”
“ได้” ลู่ม่านน้อยตอบ แล้วขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด “ข้ายังกลัวงูด้วย ที่นี่คงไม่มีงูใช่หรือไม่?”
“เรื่องนี้...” เด็กหนุ่มกวาดตามองผืนพฤกษาเขียวชอุ่มใต้แสงดาว ก่อนกล่าวว่า “ที่นี่มีพืชพรรณขึ้นหนาทึบ บางทีอาจมีงูจริง ๆ ก็ได้”
ลู่ม่านน้อยเกือบกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ แต่รีบยกมือปิดปาก แล้วเบะปากกล่าวว่า “ข้ากลัวงู ข้ากลัว”
เด็กหนุ่มถามอย่างฉงน “เมื่อครู่เจ้าวิ่งไปไกลเพียงนั้นคนเดียว เหตุใดถึงไม่กลัวงูเล่า?”