เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 พุ่งตัวไปข้างหน้า
รถไฟเดินทางมาถึงเมืองหลวงในเช้าวันที่สาม ตลอดเส้นทาง คนที่ไม่เคยเดินทางไกลต่างพากันชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ ยิ่งพอเข้าเขตเมืองหลวง ทุกคนก็แทบจะเอาหน้าแนบติดกระจกหน้าต่าง
นี่คือเมืองหลวงเชียวนะ เมืองหลวงในความฝัน
ชาติก่อนหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เซี่ยฉิงฉิงก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำงาน เคยเดินทางไปหลายเมืองใหญ่ทางเศรษฐกิจเพราะเรื่องงาน แต่ไม่เคยได้มาเมืองหลวงเลยสักครั้ง
นี่จึงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้เหยียบเมืองหลวง เธอเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้ใคร
เมืองหลวงในยุคนี้ยังไม่มีตึกสูงระฟ้ามากมายนัก มองออกไปเห็นทิวทัศน์กว้างใหญ่ไพศาลและดูเวิ้งว้าง
สองข้างทางรถไฟเป็นทุ่งนาสุดลูกหูลูกตา บางจุดที่แดดส่องไม่ถึงยังมีหิมะหลงเหลืออยู่ ภูเขาหัวโล้นไร้ต้นไม้ ให้ความรู้สึกคล้ายกับแถบตะวันตกเฉียงเหนืออยู่เหมือนกัน
แต่ก็แน่อยู่แล้ว เมืองหลวงก็อยู่ทางภาคเหนือนี่นา
รถไฟแล่นต่อไปอีกพักใหญ่ ก็เริ่มเห็นบ้านเรือนผู้คน บางแห่งสร้างเป็นตึกอิฐแดง ไม่สูงมากนัก ส่วนใหญ่ยังคงเป็นกลุ่มบ้านสี่ประสานเรียงรายเป็นแถว
มีคนเลื่อนเปิดหน้าต่างรถไฟ ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดกรูเข้ามาในตู้โดยสารทันที เจียงรุ่ยจวินดึงมือเซี่ยฉิงฉิงเบียดเข้าไป ชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง